Persoonlijke Getuigenis

In onze samenleving heerst er nog steeds een taboe over onze geestelijke gezondheid en over psychische klachten. We praten er liever niet over. Bijna 60% van wie psychische problemen heeft, zoekt daarvoor ook geen hulp. Nochtans verdienen deze problemen zorg en aandacht. De eerste stap is dus het taboe doorbreken en erover praten.

De 19- jarige Lauren kampte sinds enige tijd met een eetstoornis en heeft nu de stap genomen om erover te praten. Graag wil ze delen met anderen hoe de huidige maatschappij haar beïnvloedde en hoe ze zich daar nu van probeert los te maken, wat haar heeft geholpen om te herstellen van haar eetstoornis :

 

“Als jongeren groeien wij op in een maatschappij waar niets goed genoeg is. Goede punten? Tof, maar ben je ook de beste van de klas? Leuke hobby? Waarom heb je die wedstrijd dan niet gewonnen? Maatje 36? Slank, maar toch nog geen Kate Moss, hé?

De idealen zijn dan ook overal te vinden. Ontgrendel je smartphone en open die Instagram-app maar even. Hier heb je ze, de knapste meisjes van de school, de mooiste vrouwen van de wereld en de meest gespierde fitness-goeroes van de gymzaal. Hun account is een weerspiegeling van hun o-zo perfecte leven. De knapste meisjes maken plezier met hun minstens even knappe vrienden. De mooiste vrouwen genieten van een caloriearm slaatje alsof het een cheeseburger is. De fitness-goeroes hebben de tijd van hun leven op de loopband. En hier zit ik dan, in de zetel, met mijn smartphone in de hand en een halflege zak chips naast mij. Wat een mislukking, toch?

In de wereld van jongeren is alles constant aan het veranderen. Dingen rondom ons, naast ons en in ons. Zonder dat wij hier ook maar een klein beetje controle over hebben. En dat is het enige wat we als adolescenten net zoeken, controle. Alles in eigen handen houden, ‘volwassen’ zijn. De ene keer willen we dit zo lang mogelijk uitstellen, de andere keer kunnen we het niet snel genoeg zijn. Dus proberen we deze controle te zoeken in dingen die wél in onze eigen handen liggen. Eten.

En dan kom je op een zondagavond aan een grote tafel met de hele familie. Je komt nog maar net binnen of je hoort al ‘Wauw, ge ziet er zo goed uit. Afgevallen?’. Je straalt. Al snel gaat het met de tantes over die nieuwe boeken van Pascale Naessens. ‘Ik eet al 2 weken geen koolhydraten meer, goed hé?’. Even later serveert de bomma de frietjes met zelfgemaakte mayonaise en vloeit de wijn rijkelijk. Je geniet wel van die frietjes, en nog meer van dat glas lekkere wijn, maar dit genot weegt niet op tegen het schuldgevoel dat ’s avonds over je heen valt als een stortvlaag op een zonnige dag. Je bent de controle weer verloren.

Gezond zijn, wat is dat dan juist? Obsessief bezig zijn met eten, bij elke hap die je naar binnen werkt eerst de calorieën tellen, je schuldig voelen over dat chocolaatje bij de koffie, is dat gezond? Zo voel ik het niet aan. Twee jaar geleden, toen ik vijf kilo dikker was maar thuiskwam van school en zonder schuldgevoel die chocolade suikerwafel opat was ik een stuk gezonder én gelukkiger dan nu.

Wat we onze jeugd moeten aanleren is niet dat pasta en patatjes niet goed voor ons zijn. Niet dat dat ijsje als dessertje een zonde is. Niet dat elk recept dat niet uit een gezond kookboek komt ons drie kilo dikker gaat maken. We moeten ze leren dat ze moeten genieten van die chocolade suikerwafel. En dat ze dan de volgende dag even hard moeten kunnen genieten van een appel als vieruurtje. Maar we moeten ze vooral leren dat zij wel goed genoeg zijn.

Het heeft lang geduurd voor ik mij er zelf kon bij neerleggen. En, geloof mij, soms heb ik het er nog zeer moeilijk mee. Maar niet iedereen is gemaakt om in dat rokje van maatje 34 te passen. En hoewel het rokje dat meisje in een maatje 34 enorm goed staat, is het minstens even mooi bij dat meisje dat het aanheeft in maatje 44.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *